एक शोकांतिका...

त्सुनामीत बळी पडलेल्यांना श्रद्धांजली वाहून...

एक शोकांतिका...जिचा खरंतर विनोद बनवणे म्हणजे विनोदाची चेष्टा होईल.

पण त्या देवाने तरी का अशी क्रूर चेष्टा करावी मानवजातीची?

काय घडलं असेल त्या भयाण रात्री स्वर्गात? ते थोडंसं उपहासात्मकपणे...

यमराज : (आपल्या दूतास) जा, पान घेऊन ये.

यमदूत जातो आणि "जापान" घेऊन येतो.

मेहनत की रोटी

विश्वासराव : खूप मार लागलेला दिसतोय तुम्हाला. नेमकं सांगा तरी काय झालं?

अशोकराव : काय सांगू, रात्री चोरट्यांनी अडवल.

विश्वासराव : अहो, मग देऊन टाकायचं ना मग सगळं काही. कशाला उगीच मार खाल्ला?

अशोकराव : अहो, मी म्हणालो, माझ्याकडचं सगळं घ्या. मी दागिने, पैसे, चेन, घड्याळ, अंगठी आणि अगदी चष्मासुद्धा काढून दिला हो.

विश्वासराव : आणि तरी मग तुम्हाला कसं काय मारलं?

अशोकराव : अहो, नाही नाही म्हणत असतानाही चोर म्हणतात कसे, "हम मेहनत की रोटी खाते है, फुक्कट की नही."

मित्राचा खून

न्यायाधीश : का रे, तु तुझ्या मित्राचा खून दगडाने ठेचून ठेचून का केलास?

आरोपी : सायब, आमी गरीब माणसं ! आमच्याकडं रायफल, बंदूक कशी असणार? दगड फुकटात मिळत्यात. म्हणूनशान मी त्याला ठेचूनच मारला बगा.

बैल

एका गावात वाघाने उच्छाद मांडला होता. त्याचा बंदोबस्त करण्यासाठी शिकार्‍याला बोलावण्यात आलं.

शिकारी : आज रात्रीच मी त्या वाघाचा बंदोबस्त करून टाकतो. मला गाईचं कातड आणून द्या, ते पांघरूण मी जंगलात जातो. गाय आहे असं समजून वाघ धावत येईल, मग मी त्याला ठार करतो.

मध्यरात्रीनंतर शिकारी गावात धावत आला. त्याच्या अंगावरचं कातड फाटल होतं.

गावकरी : मारला ? वाघ मारला....?

शिकारी : वाघ राहुद्या, आधी हे सांगा जंगलात बैल कोणी सोडला होता?