सच्चाई...

जोपर्यंत आपल्या शाळांमध्ये विज्ञान आणि गणिताचे शिक्षक पी.टी.च्या शिक्षकांकडून तास उधार घेऊन शिकवणार, तोपर्यंत आपली पोरं ऑलिम्पिकमध्ये नुसती हजेरीच लावून येणार.

आरं बेटा हुशारी दाखव !!!

शाळेत शिक्षिका बंड्याला प्रश्न विचारतात.

शिक्षिका : सांग बरं, छोटीशी मधमाशी आपल्याला काय देते बरं?

बंड्या : मध.

शिक्षिका : बरोब्बर. सडपातळ दिसणारी बकरी?

बंड्या : दूध.

शिक्षिका : बरोब्बर. आणि मोठी म्हैस?

बंड्या : घरचा अभ्यास.

बिचारा बंड्या...

खोटं बोल, पण रेटून बोल

एकदा वर्ग भरायच्या अगोदर दोन विद्यार्थी आपापसांत भांडत होते.

तेवढ्यात शिक्षिका वर्गात येतात आणि त्यांना विचारतात की तुम्ही का भांडत आहात?

विद्यार्थी : आम्हाला १ हजार रुपयांची नोट सापडली आणि जो सर्वात मोठ्ठं खोटं बोलेल त्यालाच ती मिळेल असं ठरवलंय. 

पण मी मोठ्ठं खोटं बोललो असल्याने ती मलाच मिळायला हवी.

शिक्षिका : काय रे नालायक कार्टी आहेत. अरे लाजा वाटतात का तुम्हाला यासाठी भांडायला? अरे, मी तुमच्या वयाची होते ना, तेव्हा खोटं बोलणं काय असतं हेसुद्धा माहीत नव्हतं मला.

दोन्ही विद्यार्थी एकमेकांकडे पाहतात आणि ती १ हजारांची नोट बाईंना देतात.

हुशार नव्हे स्मार्ट...बंड्या...!!!

एका शाळेचे मुख्याध्यापक स्वत:ला खूप (अति) शहाणे समजत असत.

ते एकदा दहावी “अ”मध्ये येऊन मुलांना म्हणतात, “मी आज तुमची परीक्षा घेणार आहे. बघूया कोण हुशार आहे तुमच्यापैकी.”

बंड्याला उभं राहायला सांगून त्याला विचारतात, “मला सांग बंड्या, गाढवा, जर आपल्या शाळेसमोर बॉम्ब दिसला तर तू काय करशील?”

बंड्या : मास्तर, मी जरा वेळ वाट बघीन. कुणी उचलून नेला तर ठीक, नाही तर तो उचलून मी तुमच्या केबिनमध्ये आणून ठेवीन.

आरपार की आर या पार?

प्रोफेसर संक यांचं विज्ञानाचं लेक्चर चालू होतं.

दोन पोरं नेहमीप्रमाणे धिंगाणा घालताना सरांना सापडली.

प्रोफेसर : नालायकांनो, धिंगाणा घालायचाच असेल तर कॉलेजच्या बाहेर जाऊन घाला ना. काहीतरी शिकून मोठे व्हावयाचे म्हणून पाठवतात ना तुमचे आई-बाप इकडे? तुमच्या थोबाडाकडं बघून तरी वाटत नाही तुम्ही काहीतरी मोठं करून दाखवाल म्हणून.

आपले आई-बाप काढले म्हटल्यावर पोरं जाम उचकतात. ह्या मास्टरची टर कशी उडवायची ते ह्यांना माहीत असते.

पोरं सरांना म्हणतात, "ओ सर, तुम्ही आम्हाला "ढ" समजू नका. आम्ही ना आज एक शोध लावलाय."

प्रोफेसर : कोणता बरं? मास्तर शिकवीत असताना खिडकीतून बाहेर कसं बघायचं ते?

पोरं : नाही सर, पण भिंतीच्या त्या बाजूचं ह्या बाजूला उभं राहूनही आरपार बघता येतं आमच्या प्रयोगाने.

प्रोफेसर : अस्स...मग दाखवा बघू तुमचा प्रयोग.

पोरं : मग चला आमच्या बरोबर आपल्या कॉलेजच्या कंपाऊंडच्या भिंतीसमोर.

कॉलेजचं मैदान बरंच मोठं असल्याने कंपाऊंडची भिंत पण भली लांब. ह्या म्हातार्‍या सरांना ३००-४०० मीटरचं अर्ध-पाऊण मैदान फिरवून पोरं त्यांना एका ठिकाणी नेतात.

पोरं : (भिंतीला पाडलेल्या एका भोकाकडे बोट दाखवीत) हा बघा आमचा शोध. इकडून पाहिलं की पलीकडच सगळं दिसतं...असं म्हणून पोरं पळून जातात...आणि मास्तर आपणच ह्यांना शोधाची आयडिया देऊन आपल्या पायावर कुर्‍हाड मारली म्हणून स्वत:लाच दोष देत निघून जातात.

स्मार्ट विद्यार्थी

शिक्षक : जो माझ्या प्रश्नाचं बरोबर उत्तर देईल, तो विद्यार्थी शाळेतून लवकर घरी जाऊ शकतो.

हे ऐकताच एक विद्यार्थी आपलं दप्तर खिडकीतून बाहेर टाकून देतो.

शिक्षक : ते दप्तर कुणी टाकलं रे बाहेर?

विद्यार्थी : सर, मी टाकलं. मी आता जाऊ घरी?

पडलो आणि लागलं...

शिक्षक : बंड्या, तू काल शाळेत का आला नाहीस?

बंड्या : गुरुजी, काल मी पडलो आणि लागलं.

शिक्षक : अरे, कुठे पडलास आणि कुठे लागलं?

बंड्या : काल रात्री मी पलंगावर पडलो आणि माझा डोळा लागला.

रेल्वेचा कंडक्टर

बंड्या शाळेतून घरी आल्यावर अंगणात तुळशीभोवती रेलगाडी रेलगाडी खेळत असतो.

त्याचे वडील बाजूलाच त्याचा खेळ बघत बसलेले असतात.

बंड्या तुळशीला वेढे घालत असतो आणि एक वेढा झाला की मोठयाने ओरडत असतो, “ज्या कुणा मूर्खांना चढायचंय त्यांनी चढून घ्या, ज्या मूर्खांना उतरायचंय त्यांनी उतरून घ्या.”

असे त्याचे ८-१० वेढे होतात.

मग मात्र तिथे बसलेल्या त्याच्या वडिलांचं डोकं भणभणू लागतं.

वडील जोराने ओरडतात, “काय रे काय चाललंय हे? जा गप्प बस बघू तिकडं.”

बंड्या गपचूप निमूटपणे बाजूला जाऊन बसतो.

थोडा वेळ झाला की बंड्याला पुन्हा एकदा रेलगाडी खेळायची इच्छा होते.

तो पुन्हा तुळशीपाशी जाऊन तुळशीला एक वेढा मारतो आणि म्हणतो, “ज्या कुणा मूर्खांना चढायचंय त्यांनी चढून घ्या, ज्या मूर्खांना उतरायचंय त्यांनी उतरून घ्या. आधीच एका मूर्खामुळे गाडी तासाभराने उशिरा आलीये.”

उदाहरण द्या...

शिक्षक : त्याने आत्महत्या केली आणि त्याला आत्महत्या करावी लागली, या दोन वाक्यांना उदाहरण देऊन स्पष्ट करा.

बंड्या : गुरुजी, त्याने आत्महत्या केली कारण, तो सुशिक्षित बेरोजगार होता आणि त्याला आत्महत्या करावी लागली कारण, तो विवाहित होता.

वर्गाचा CPU

गणिताचा तास संपलेला असतो आणि इतिहासाचे शिक्षक वर्गात येईपर्यंत वर्गात मुलांचा धिंगाणा चालू होतो.

मुलांचा गोंधळ कमी करण्यासाठी एक मुलगा उठून उभा राहतो आणि म्हणतो, “सगळ्यांनी शांत बसा नाहीतर मी गोंधळ करणार्‍यांची नावे फळ्यावर लिहीन.”

बंड्या त्याला विचारतो, “काय रे, तू कोण आमची नावं लिहिणार? गप खाली बस.”

मुलगा : मी वर्गाचा Monitor आहे.

बंड्या : मग मी वर्गाचा CPU आहे, समजलं?

मृत्यूदर

शिक्षक : बंड्या ऊठ. सांग बरं आपल्या देशाचा मृत्यूदर किती आहे?

बंड्या : १०० टक्के.

शिक्षक : कसं काय?

बंड्या : कारण, जो जन्माला येतो तो मरतोच ना.

मला शिकायचंय मास्तर...

बंड्या : मास्तर, मला संस्कृत शिकवा.

मास्तर : का रे, आपल्या शाळेत संस्कृत हा विषयच नसताना तुला संस्कृत शिकावसं का वाटतंय?

बंड्या : कारण ती देवांची भाषा आहे आणि मला स्वर्गात गेल्यावर ती फार उपयोगी पडेल म्हणून.

मास्तर : ए गुंडाड माणसा, तुला कशावरून वाटतंय तुला स्वर्ग मिळेल म्हणून? ठीक आहे असू दे, पण समजा नरक मिळाला तर?

बंड्या : अ ssss य मास्तर, त्याची काय पण काळजी नाय आपल्याला. शिव्या देण्यात आपण डिग्री मिळवलेली हाय.

मुलाचं भविष्य

शिक्षक : (पालकांना) तुमचा मुलगा मोठा झाल्यावर डॉक्टर होणार असं दिसतंय.

पालक : कशावरून?

शिक्षक : त्याच्या हस्ताक्षरावरून.

मिळतेजुळते शब्द

शिक्षक : मुलांनो मी आता जे शब्द सांगतो आहे, त्याच्याशी मिळतेजुळते तीन शब्द सांगा पाहू. आयकर, विक्रीकर,   भूमिकर.

बंडू : सुनील गावसकर, दिलीप वेंगसरकर, सचिन तेंडुलकर.

शाळेला सुट्टी

बंड्याचे आजोबा त्याच्या शाळेत बंड्याला भेटायला जातात.

आजोबा : (शिक्षकांना) जरा बंड्याला बोलवता का?

शिक्षक : अहो, तो तर आज तुमच्या दहाव्याला गेला आहे.