पुणेकराच्या वाटेला जाता?

दोन नागपूरकर एकदा एका पुणेकराच्या घरासमोरून जाताना आपापसांत पुटपुटतात, “आपलं नागपूर म्हणजे कसं सुटसुटीत आणि चकाचक. इथं राव गटाराचा केवढा वास येतोय. साधं फिनेल नाही टाकता येत ह्या लोकांना.”

तेवढ्यात जोशी हे ऐकतात आणि आता...

जोशी : का हो? तुम्हाला कसं कळलं वास येतोय ते?

नागपूरकर : नाकाने.

जोशी : हो का? अरे हुकलेल्या, मग आधी थोबाड वर करून स्वत:च्या नाकात फिनेल मार.

पुणेरी फेरीवाला

फेरीवाला जरी असला तरी तो पुणेकर असल्यास...

एक फेरीवाला आपली चाकू-सूर्‍यांना धार लावायची सायकल घेऊन गल्लोगल्ली फिरत असतो.

फेरीवाला : धार लावणार...चाकू-सूर्‍यांना धार लावणार...ssss धारवाला......ssss

एक नागपूरकर नुकतेच पुण्यात राहायला आलेले असतात.

दुसर्‍याची टिंगल करण्याच्या आपल्या सवयीप्रमाणे ते धारवाल्याला म्हणतात, “काय रे, अकलेलापण धार लावून देतो का?”

पुणेरी फेरीवाला : हो, देतो की. जरा घेऊन या बरं तुमची अक्कल.

खरा देशभक्त

पुण्यात एक नागपूरकर एका पुणेकराशी खरा देशभक्त कोण या विषयावर भांडत असतो.

तेवढ्यात तिथे नागपूरकरांच्या बाजूलाच राहणारे जोशीकाका येतात.

ते यांचं भांडण शांतपणे ऐकत असतात.

शेवटी नागपूरकर बोलता बोलता बोलून जातो की, “बरं बाबा तुम्ही पुणेकरच खरे देशभक्त. तुम्हालाच सगळ्या जगाची माहिती असते.”

आता आला का पुणेकराच्या इज्जतीचा सवाल?

जोशीकाका जरा पुढे होऊन म्हणतात, “अहो साठे कशाला निष्कारण वाद घालताय? तुम्हाला काय बक्षीस मिळणारेय? खरे देशभक्त तर हे नागपूरकर आहेत. म्हणून तर सकाळी संडासात इंग्लिश टॉयलेट सीटवर ते मस्तपैकी आपली भारतीय बैठक मारून बसतात.”

पुणेरी पाहुणचार

एकदा साठेंकडे एक दूरचा पाहुणा अचानक येतो. महाशय येतात, बसतात, वेगवेगळ्या विषयांवर चर्चा चालू होते. तेवढ्यात चहा येतो.

पाहुणा गरम गरम चहाचा एक मस्त फुरका मारतो.

तेवढ्यात साठे पाहुण्याला विचारतात, “काय हो उपवास वगैरे धरता की नाही?”

पाहुणा : नाही हो. आपल्याला पोटभर दाबून जेवण लागतं. दिवसातून तीन वेळा.

साठे : बरं, बरं. आपण मांसाहारी की शाकाहारी?

पाहुणा मनातल्या मनात खुश होतो. त्याला वाटतं, आज मस्त मेजवानी मिळणार.

पटकन म्हणतो, “म्हणजे काय? चिकन-कोंबडी हा तर आपला न धरलेल्या उपवासाचा फराळ आहे फराळ.”

साठे : नाही. त्याचं काय आहे. हिने बनवलेल्या चहात माशी पडली होती. उगाच तुमचा उपवास मोडायला नको म्हणून विचारलं.

पुणेरी कंडक्टर

एक माणूस पुण्यात बसने प्रवास करत असतो.

प्रवासी : (वाहकास) अहो, मी बसमध्ये सिगारेट ओढू शकतो का?

वाहक : नाही.

प्रवासी : (एका व्यक्तीकडे बोट दाखवून) तो बघा, तो तर ओढतोय की?

वाहक : ओढत असेल, मग??? त्याने मला विचारलेलं नाहीये.

खोड मोडली

सदाशिव पेठेत राहणार्‍या एका पुणेकराला एका रिक्षाचालकाकडून वाईट अनुभव येतो. जादा पैसे मागणार्‍या ह्याची जमल्यास खोड मोडायची म्हणून तो या रिक्षावाल्याचा चेहरा आणि रिक्षाचा नंबर लक्षात ठेवतो.

काही दिवसांनी हे पुणेकर आपल्या कुटुंबासमवेत फिरायला बाहेरगावी जात असतात.
पुणे स्टेशनपर्यंत रिक्षानेच जावे म्हणून हे रिक्षाला हाक मारतात. तर हा नडलेला रिक्षावालाच समोर येतो.

पुणेकर : दशभुजा गणपतीला जाणार का?

रिक्षावाला : हो, जाणार ना. बसा की.

पुणेकर : मग येताना माझ्यासाठी प्रसाद घेऊन या.

असं म्हणून ते स्मितहास्य करत दुसर्‍या रिक्षात बसून निघून जातात.

अशक्य गोष्ट

एक नागपूरकर आमच्या पुणेरी मित्राशेजारी राहत असतात.

स्वत:ला टक्कल असल्याने ते खूप हुशार समजत असतात.

असेच ते एक दिवस बढाई मारत असतात.

नागपूरकर : अहो तुम्हाला सांगतो, माझं खूप वजन आहे. मला कुठलीही गोष्ट अशक्य नाही.

पुणेकर : एक गोष्ट अशक्य आहे.

नागपूरकर : कोणती?

पुणेकर : तुम्हाला केसांचा भांग पाडता येत नाही.

मूर्ख

एकदा वर्तमानपत्रात बातमी छापून आली.

"५०% मुली मूर्ख असतात."

ही बातमी ऐकून मुली भडकल्या, त्यांनी त्या वर्तमानपत्राच्या कार्यालयावर मोर्चा काढला.

दुसर्‍या दिवशी वर्तमानपत्रात बातमी छापून आली.

"५०% मुली मूर्ख नसतात." तेव्हा कुठे मुली शांत झाल्या.