दोघांचही ऐका, लोकशाही आहे.

केजरीवाल म्हणतात, “दिल्ली पोलिसांना आमच्या हाताखाली द्या, कसे सुधारतो त्यांना बघा फक्त.”

आणि,

दुसरीकडे, दिल्ली पोलिसांचंपण केजरीवालांबद्दल हेच मत आहे.

आता भीती कुणाची कशाला?

बायको : अहो, इकडे तोंड करून झोपा ना. मला फार भीती वाटतेय.

नवरा : वा गं बाई. तुला फक्त स्वत:चीच काळजी. मग भले घाबरून माझा जीव गेला तरी चालेल, हो ना?

अरे छोड दो ये nonsense बाते...

एक बेवडा रात्रीचा रस्त्याने झिंगत चाललेला असतो.

तिथून एक पोलिस चाललेला असतो.

पोलिस : ए, इकडं ये.

बेवडा : काय साहेब? मी पिलेला असलो तरी शुद्धीवर आहे बरं का. हां...

पोलिस : मग एवढा शहाणा आहेस तर कशाला पितोस ती दारू? त्यापेक्षा दूध पी. किमान ताकद तरी येईल अंगात. काय अवस्था करून घेतलीये रे स्वत:ची...

बेवडा : ओ साहेब, कुणी सांगितलं की दूध पिऊन ताकद येते म्हणून. दूध पिऊन तुम्ही ती समोरची भिंत हलवू शकता का?

पोलिस : नाही बाबा.

बेवडा : हां...पण दारू पिल्यावर ती भिंत स्वत:हून कशी थरथर कापते बघा एकदा.

वजन कसं कमी कराल?

वजन कसं कमी कराल?

सोप्पं आहे.

एक सोप्पा व्यायाम करायचा.

तो असा की तोंड पहिल्यांदा डावीकडे वळवायचं मग उजवीकडे.

हा व्यायाम जेव्हा कुणी तुम्हाला काही खायला देईल, तेव्हा पुन्हा पुन्हा करायचा.

इतर वेळी नाही केलात तरी चालेल हं...

कह्याला काव काव करून कावत्यात कायनू?

एकदा एका कोकिळेने एका कावळ्याला विचारले...

“ए कावळ्या, तू अजून लग्न का नाही केलेस?”

कावळा : लग्न न करताच कावळ्याच्या आयुष्यात एवढी काव काव आहे, मग नंतर तर कित्ती असेल म्हणून.

अतिआदर...

आम्ही इंजिनियरिंगला असताना पेपर रिकामा ठेवायचो कारण,

आपल्या आ.मास्तरांना असं वाटायला नको की,

.

.

.

“बघा, पोरं कशी उत्तरं देतायत आम्हाला.”

सहानुभूती? ठेव तुझ्याकडेच...

एक बेवडा नेहमीप्रमाणे डुलत घरी येतो.

बायको : जो माणूस रोज निर्लज्जासारखा दारू पिऊन घरी येतो, त्याच्याबद्दल माझ्या मनात बिलकुल सहानुभूती नाहीये, समजलं?

बेवडा : ए चल हट...ज्याला रोज दारू मिळते ना, त्याला तुझ्या सहानुभूतीची गरजच नाहीये, समजलं?